Görgü Tanığım Bunlar mı Eyvah

Yolumuz, tıpkı hayatın kendisi gibi, Çukurova’dan Amik Ovası’na uzanıyordu. Pamuk tarlalarının sıcağı, tıpkı bir devin nefesi gibi üzerimize çöküyor; toprağın bağrında çalışanların, alın terinden harlanan bir alev gibi parladığını görüyorduk. Bir mola verdik. İnsanları yakından tanımak istedik. O simsiyah tenlerinde, güneşle dost olmuş insanların yanına sokulduk. Bir dokunduk, bin ah işittik.

"Neden?" dedik, "Neden bu kadar derin bir sızı?"

"Bizim öykümüz yüklenmeyecek kadar ağır," dediler.

“Analarımızı sırtımızda taşıyamayacak hale geldik,” diye eklediler, gözlerinde tükenmişlik.

Bir başkasının sesi devraldı: "Ya anamız bu yolun sonunda gözleri açık giderse? Bizim burada çektiğimiz ne ki, asıl onu ağlatan görüp bilmediklerimizdir!"

Ben sustum. Dilim ne diyeceğini bilemedi. Ama içimdeki öfke, onlara yöneldi istemsizce.

"Boş verin, bana mı diyorsunuz?" dedim, nezaketten koparak.

"Yok, sana değil," dediler, "ama sen de duymadın mı? Biz burada taşla didişirken, onlar masalarda oturuyor. Anlatsak inanmazsın; derdimizi gömleğimizin cebine koyup size getirdik, ama hep boş döndük."

"Yeter!" dedim. "Siz ne biçim konuşuyorsunuz? Bana mı düşer sizin sorunlarınızı çözmek? Diziniz mi ağrıyor, sırtınız mı çöküyor; çözüm mü arıyorsunuz? Gidin çalışın, kazanın. Bu kadar dert, bu kadar talep! İnsanı yormaz mı bu kadar bitmek bilmeyen şikayet?"

Gözleri doldu. Sustum. Bir süre sadece onları dinledim. Ama içimden hâlâ şöyle diyordum:

"Provokasyon bunlar! Kim doldurdu sizi böyle? Yoluma çıkmış, aklımı bulandırıyorlar. Sanki başka işimiz yokmuş gibi."

Birkaç gün sonra bir çözüm buldum: “Bu sesleri kesmenin yolu belli. Kulaklarımı tıkayacağım. Ne derlerse desinler, umursamayacağım!” Ama çözüm dediğim şey, sadece geçici bir sükûnetti.

Sonra gün geldi, yine köylülerin sesi yankılandı:

"Biz unutulduk!" dediler.

İlgilendim. "Ne istiyorsunuz?" dedim, ama içimden, "Yine ne bela alacağım başıma?" diye geçirdim. Ve gerçekten, söyledikleri hiçbir şeye çözüm bulmak mümkün değildi. Hep aynı hikâye; hep aynı şikayet.

Bir ara düşündüm, "Yeter artık!" demek istedim. "Her şeyi devletten beklemeyin. Siz de biraz çaba gösterin. Yedi sülalenize bakmak bana mı kaldı?" Ama yine de diyemedim. Belki vicdanımdan, belki biraz da korkudan.

O sırada kafamda yankılanan bir şarkı vardı:

"Beraber yürüdük biz bu yollarda, beraber ıslandık yağmurlarda…"

Ama içimden bir ses ekliyordu:

"Size cefa, bize sefa. Herkes kaderine razı olsun!"

Derken yolculuk sona erdi. Uyuyakalmışım. Arabamız, karşıdan gelen dev bir silindirin altına girdi. Her şey bitti. Gözlerim karardı. Şimdi olanları anlatacak ben değilim. Görgü tanıkları konuşsun; çiftçiler… Belki onların sesi duyulur, belki onların anlattıkları anlaşılır.

Yıl: 20.02.2009

Saat: 21.45-22.15

Yer: Çengelköy / İST

Erol Kekeç