Sessizlikte Yankı Bulan Hikaye

 

Sonra dedim ki, "İnsanlara ne anlatırsan anlat ama kendini anlatma. Bilirim, anlamazlar..."

Bu sözü ilk kez, çocukluk yıllarımda bir sonbahar akşamı, babamın dalgın bakışlarla pencereden dışarıya baktığı bir anda duydum. O zamanlar, bu sözün derinliğini kavrayacak yaşta değildim. Ama yıllar geçtikçe, hayatın karmakarışık labirentlerinde kayboldukça, bu sözün gerçek anlamı yavaş yavaş çözülmeye başladı.

Hayatımın en çetrefilli döneminde, bu söz çok daha derin bir anlam kazandı. O dönemde, hayallerimle gerçekler arasında sıkışıp kalmıştım. Kendimi anlatmaya çalıştığım her insanda, bir duvara çarpmış gibi hissediyordum. Kimse tam anlamıyla anlamıyor, ya da anlamaya çalışmıyordu. İçimde biriktirdiğim düşünceler, kelimelere dökülmeye çalıştığında ya anlamını yitiriyor, ya da alaycı bir tebessümle karşılanıyordu.

O zamanlar, bir ressamdım. Fırçamla hayatın renklerini yakalamaya çalışıyor, her tuvalde içimde kopan fırtınaları resmetmeye gayret ediyordum. Ancak, tablolarımı kimse anlamıyordu. Gören herkes, "Bu neyin resmi?" diye soruyordu. Oysa benim için her renk, her dokunuş, her detay bir duyguyu, bir anıyı temsil ediyordu. Mücadele ettim, kendimi anlatabilmek için çabaladım. Ancak sonunda anladım ki, kimse benim hikayemi dinlemek için vakit ayırmıyor. Herkes, kendisinin anlatılmasını bekliyordu.

Bir gün, bir sergiye davet edildim. Sergi, şehrin en prestijli galerilerinden birinde düzenleniyordu. Tablolarım, galerinin beyaz duvarlarına asıldı. Misafirler gelip tablolarıma baktılar, kısa yorumlar yaptılar. Ancak kimse, gerçekte ne anlatmaya çalıştığımı sormadı. Bir kadın, tablolarımdan birinin karşısına geçip alaycı bir şekilde, "Bu, bir şeyi unuttuğunuzu gösteriyor olmalı," dedi. Oysa o tablo, kaybettiğim bir sevdiğimin yasını tutuyordu.

İşte o anda, babamın sözü yankılandı zihnimde: "İnsanlara ne anlatırsan anlat ama kendini anlatma. Bilirim, anlamazlar..."

O gün sergiden ayrılırken, tabloyu orada bırakmaya karar verdim. Çünkü o an anlamıştım ki, kendimi anlatmaya çalışmak yerine, kendi hikayemi yaşamam gerekiyordu. Anlatılmayan hikayeler bile, yaşanmış oldukları için değerlidir.

Zaman geçtikçe, şehrin kenar mahallesinde küçük bir atölye kurdum. Orada, sadece kendi için resim yapmaya başladım. Artık kimsenin onayına, kimsenin anlayışına ihtiyacım yoktu. Resimlerim benim öykülerimdi; anlatmak istediğim şeyler de buydu. Anlamayanlar için, o tablolar sadece renkten ibaret olabilirdi. Ama benim için, her biri yaşanmış ve hissedilmiş bir öyküydü.

Bir akşam, eski bir arkadaşım çıka geldi. Atölyenin ortasında duran, yarım kalmış bir tabloya gözünü dikti. "Bu tablo, neyi anlatıyor?" diye sordu. Derin bir nefes aldım ve ona baktım. "Kendimi," dedim kısaca. Arkadaşım, biraz düşünüp başını salladı. Ardından, "İlk kez bir tablonu anladım," dedi. Oysa ben ona hiçbir şey anlatmamıştım. O, anlamış gibi yapmıştı ya da belki gerçekten anladığına inanmak istemişti.

Yıllar sonra, o tablo bir sanat galerisinde sergilendi ve büyük ilgi gördü. Ancak o tabloda ne anlatıldığını, kimseye açıklamadım. Çünkü artık biliyordum: Kendini anlatmaya çalışmak boş bir çabaydı. İnsanlar, sadece anlamak istediklerini anlıyordu. Ve bazen, hikayenizin sessiz kalması, onun güzelliğini korumanın en iyi yoluydu.

Bir gün, hayatın bana başka bir sürprizi oldu. Sergilerden uzak, dingin bir yaşam sürerken, genç bir sanat öğrencisi atölyemi ziyaret etti. "Hocam," dedi çekinerek, "ben sizin tablolarınızı anlayabileceğimi düşünüyorum. Çünkü onların sessizliği bana kendi hikayemi anlatıyor." Gözlerinde samimi bir ışıltı vardı. İlk kez biri, tablolarımın sessiz diline kulak veriyordu.

Ona, hiçbir açıklama yapmadan bir tabloyu işaret ettim ve sessizce izledim. Gözleri dolmuştu. "Bu, benim içimdeki kayıp," dedi kısık bir sesle. İşte o an, babamın sözünün başka bir anlamını keşfettim: Sessizlik bazen en güçlü hikaye anlatıcısıdır.

O genç öğrenciyle konuşmamız, bana yeni bir pencere açtı. Anladım ki, hikayemiz başkalarının hikayelerinde yankı bulduğunda, gerçekten anlam kazanıyor. Ve bazen, bu yankıyı yaratmanın yolu, sadece sessizce dinlemek ve paylaşmaktan geçiyor.

O günden sonra, tablolarımı sadece kendim için değil, insanlara kendilerini bulacakları bir ayna sunmak için de yapmaya başladım. Babamın sözü hâlâ kulağımda yankılanıyordu: "İnsanlara ne anlatırsan anlat ama kendini anlatma." Ancak artık bu söz, benim için bir sınır değil, bir rehber olmuştu.

Çünkü biliyorum, insanlar kendi hikayelerini bulmak istiyor. Ve belki de, bu hikayeye ilham olarak, anlatılabilecek en güzel hikaye.

Bahadır Hataylı/23.01.2025/Sancaktepe/İST