Kur’an’ın Çağlayan Hikmeti

 

1. Kur’an’ın Yağmur Benzetmesi ve Toprağın Dirilişi

Kur’an, gökten inen rahmete benzetilir. Yağmur, en kuru toprağa hayat verir; Kur’an ise en kurumuş kalplere can bahşeder. Toprağı hiç düşünmüş müydünüz? Aylarca yağmur görmemiş, çatlamış, susuzluktan yarılmış bir toprak… Üzerine ayak basıldığında toz gibi dağılan, cansız, renksiz, sessiz bir manzara. Ama gökten bir damla düştüğünde, o kuru toprak derinlerinden fışkıran bir sese kavuşur; “yaşamak” ister artık. O damla, yüzeyde değil, toprağın bağrında yankı bulur. Yavaş yavaş çatlaklardan yeşil bir filiz yükselir. O filiz, dünyanın en güzel sırrını taşır: “Ölümün ortasında bile hayat vardır.”

İşte Kur’an’ın mucizesi budur. Gökten yağmur gibi inmiş, insanlığın en kurak dönemlerinde yüreklere dokunmuştur. Cahiliye devrini hatırlayın: kız çocuklarının diri diri gömüldüğü, güçlünün zayıfı ezdiği, adaletin olmadığı, merhametin unutulduğu bir dönem… İşte tam o anda, gökten Kur’an indi. Yağmur gibi indi, rahmet gibi indi. En kuru kalpleri yumuşattı, taş kesilmiş vicdanlara can verdi, insanlığa yeniden diriliş sundu.

Kur’an’ın yağmura benzetilmesi, sadece benzetme değil, bir hakikatin ifadesidir. Çünkü yağmurun suya dönüştürdüğü her damla, aslında hayatın devamı için vazgeçilmezdir. Yağmur olmasa, dünya kavrulur, insan ve hayvan yaşamaz, nehirler kurur, ağaçlar ölür. Kur’an olmasa, ruh kavrulur, insanlık tükenir, adalet kurur, vicdan ölür.

Yağmurun toprağa indiği anı gözünüzde canlandırın, bulutlar ağırlaşır, gökyüzü kararır, bir şimşek çakar, ardından yağmur başlar. İlk damlalar toprağa düşer düşmez toprak kokusu yayılır etrafa… O koku, aslında toprağın hayata kavuşmasının müjdesidir. Kur’an da böyledir. İlk ayetler indiğinde Mekke’nin havası değişmişti. İnsanlık, “yaşamak” kokusunu hissetmişti. O ilk ayetler, “Oku!” diye çağırırken aslında bir toprağı uyandırıyordu.

Ve dikkat edin: Yağmur gökten inmeden toprak dirilemez. İnsan kendi kendine hayat bulamaz. Kur’an’ın “indirilmiş” olması bu yüzden önemlidir. O, yukarıdan gelen bir rahmettir. İnsanlığın kendi icadı değil, Rabbinden gelen bir ikramdır. Çünkü gökten inen her şey hayat getirir: su da, kitap da.

Kur’an, sadece kuru kalpleri değil, toplulukları da yeşertir. Nasıl ki bir yağmur, yalnızca bir tarlayı değil bütün bir ovayı canlandırır, Kur’an da bir bireyi değil, bütün bir ümmeti diriltir. Ve o ümmet, karanlıklardan çıkıp insanlığa ışık olur.

2. Kalplerin Dirilişi ve Ruhun Yeşermesi

Bir insan düşünün: Kalbi kupkuru bir toprak gibi… İçinde ne bir çiçek açıyor ne de bir kuş ötüyor. Duygular solmuş, merhamet çekilmiş, gözyaşı kurumuş. Kalp öylesine taşlaşmış ki artık acıyı bile hissetmez hâle gelmiş. İşte böylesi bir kalbe Kur’an’ın ayetleri indiğinde, tıpkı çölün ortasında beliren bir vaha gibi hayat fışkırır.

Kur’an, insana sadece bilgi vermez; ona ruh üfler. Bir insan Kur’an’ın bir ayetini işittiğinde bazen yıllardır kapalı duran bir kapı aralanır. Bir anne yıllarca evladına kırgın kalır; ama “Onlara ‘öf’ bile deme” ayetini duyduğunda kalbi yumuşar. Bir baba, rızkını haksız kazançla sağlıyordur; “Rızkı veren Allah’tır” sözünü işittiğinde elleri titrer, kazancını temizler. Bir genç, hayatı boşlukta geçiriyordur; ama “İnsan için ancak çalıştığının karşılığı vardır” ayetini duyunca içindeki gayret ateşlenir.

Kur’an’ın mucizesi, kuru bir kalpte filiz açtırmasıdır. Bunu anlamak için ağaçlara bakın. Kışın yapraksız, kuru dallar gibi duran ağaçlar, bahar gelince nasıl yemyeşil olur? Kur’an da kalbe bahar getirir. Karanlık bir ruhu aydınlatır, susuz kalmış vicdanı sulandırır.

Peygamberimizin sahabeleri en güzel örnektir. Ömer bin Hattab, Kur’an’ı işitmeden önce sert, katı, öfkesine hâkim olamayan bir adamdı. Kız kardeşine el kaldıracak kadar öfkeli, kılıcını peygamberin üzerine doğrultacak kadar hiddetliydi. Ama bir gün Kur’an’ın ayetlerini işitti:

“Tâ-Hâ. Biz bu Kur’an’ı sana sıkıntı çekesin diye indirmedik.” (Tâ-Hâ/ 1-2)

O an kalbi yumuşadı. Sertlik yerini gözyaşına bıraktı. Kuru bir taş, suya değmişti. O andan sonra Ömer, adaletin sembolü, merhametin timsali oldu.

Kur’an, işte böyle kalpleri yeşerten bir yağmurdur. Ama dikkat edin: Yağmur toprağa değdiğinde fayda verir. Eğer suyun üzerine cam örterseniz, damlalar içeri girmez. Kalp de böyledir. Kibir, inat, nefsin perdesi kalbi örterse ayetler girmez. Ama kalp samimiyetle açılırsa, bir damla ayet bile onu hayat dolu hâle getirir.

Kur’an’ın kalpte açtığı çiçekler çeşit çeşittir:

• Tevbe çiçeği: Yanlışlarını fark edip Allah’a yönelen kalbin çiçeği.

• Merhamet çiçeği: İnsanlara, hayvanlara, doğaya karşı şefkatle yaklaşmayı sağlayan çiçek.

• Adalet çiçeği: Haksızlığa boyun eğmeyen, zalime karşı duran kalbin çiçeği.

• Sabır çiçeği: Musibetler karşısında yılmayan, dayanıklı ruhun çiçeği.

İşte Kur’an, her kalpte farklı bir bahçe kurar. Kiminde sabır bahçesi açar, kiminde tevbe gülleri, kiminde adalet ağaçları… Ama hepsi birlikte “cennet bahçesi”nin kokusunu taşır.

Ve şunu unutma, Kur’an kalbe indiğinde sadece kalbi değil, gözleri de değiştirir. O göz, artık harama bakamaz. Kulak değişir; gıybeti işitemez. Dil değişir; yalan söyleyemez. Kalp yeşerince bütün organlar yeşerir.

3. Kâinatın Secdesi, Dağlar, Yıldızlar ve Yeryüzü

Kur’an öyle bir kelamdır ki sadece insanın değil, bütün varlıkların ruhuna dokunur. Çünkü o, göklerin ve yerin Rabbi tarafından indirilmiştir. O hâlde gökler ve yer onun çağrısını işitmeden nasıl suskun kalabilir? İnsan bazen unutur, bazen gaflete dalar; ama kâinat asla unutmaz. Güneş, her doğuşunda secde hâlindedir. Ay, geceyi aydınlatırken boyun eğmiştir. Dağlar dimdik duruşlarıyla aslında birer kıyam hâlindedir. Rüzgâr, bir “tesbih” gibi esip gider. Denizin dalgaları bile Kur’an’ın işaret ettiği zikri tekrar eder.

Kur’an’da şöyle buyrulur:

“Yedi gök, yer ve bunlarda bulunanlar O’nu tesbih eder. O’nu hamd ile tesbih etmeyen hiçbir şey yoktur. Fakat siz onların tesbihini anlamazsınız.” (İsrâ/44)

İnsan, bazen kendini dünyanın merkezinde zanneder. Oysa hakikat şudur: İnsan zikri unutur, ama taşlar bile zikrini sürdürür. Peygamber Efendimiz’in (s.a.v.) elinde taşların Allah’ı tesbih ettiği rivayet edilmiştir. Yani cansız sandığımız varlıklar bile Kur’an’ın ruhunu taşır.

Bir an hayal edin: Kur’an’ın tilaveti göğe yükseliyor. O an yıldızlar ışıklarını biraz daha parlak yakıyor. Melekler kulak veriyor. Dağlar, sanki secde etmek ister gibi yeryüzüne eğiliyor. Çünkü bu kelam, onların da Rabbinden gelmiştir. Bu yüzden Kur’an sadece insana değil, bütün bir kâinata hitap eder.

Bir yağmur damlasının toprağa düşüşünü izleyin. O damla yere secde eder gibi düşer. Bir yaprağın rüzgârla savruluşunu düşünün. O yaprak, secde eden bir kul gibi eğilir. Güneşin batışını seyredin; gökyüzünün kızıllığa bürünüşü, adeta bir tesbihin rengidir. Kâinatın her hâli secdedir, her hâli Kur’an’ın ayetlerini hatırlatır.

Ve bazen kâinat, Kur’an’ın ayetleriyle birleşerek insanı derin bir tefekküre çağırır. Mesela “Dağları görürsün de onları donmuş sanırsın; hâlbuki onlar bulut gibi yürümektedirler.” (Neml/ 88) ayetini düşündüğümüzde, dağların bile bir hareket ve secde hâlinde olduğunu anlarız. Veya “Güneş kendine belirlenmiş bir yerde akar” (Yâsîn/38) ayetinde olduğu gibi, güneş bile Kur’an’ın emrine boyun eğmiştir.

Kur’an, göklere “secde edin” dediğinde yıldızlar kayar, yerlere dediğinde toprak çatlar ve otlar yeşerir. İnsan ise bazen secdeden kaçmak ister. Oysa asıl varlık gayesi secdedir. Bu yüzden Kur’an, insana şöyle seslenir:

“Görmüyor musun ki göklerde ve yerde kim varsa, güneş, ay, yıldızlar, dağlar, ağaçlar, hayvanlar ve insanların birçoğu Allah’a secde etmektedir?” (Hac/18)

Bu ayeti duyduğunda, insan kalbinin derinliklerinde bir titreme yaşar. Çünkü fark eder ki kâinat secdede, o ise gaflette… O an kalbine bir çağrı yapılır: “Ey insan, sen de secdeye katıl. Yıldızların, dağların, denizlerin secdesinde sen de yerini al. Kur’an’ın şahitliğinde sen de Rabbine boyun eğ.”

Eğer insan Kur’an’ın ayetlerini dinlerken bu hakikati hissederse, sadece alnını değil, kalbini de yere koyar. O zaman kâinatla birlikte bir secde olur. İşte o secde, göklerin ve yerin şahitlik ettiği bir secdedir.

4. Kur’an ile Dirilen Toplumlar ve Medeniyetler

Kur’an yalnızca bireyin kalbini diriltmez; toplumların da kaderini değiştirir. Bir insanı kuru kalpten yeşeren bir bahçeye dönüştürdüğü gibi, bir toplumu da çorak bir çölde filizlenen bir medeniyet hâline getirir. Bu hakikati görmek için tarihin tozlu sayfalarına bakmak yeterlidir.

Kur’an’ın indiği Mekke toplumunu düşünün. Cahiliye devri, sadece bireysel yozlaşma değil, toplumsal çürümenin de zirvesiydi. Güçlü olanın zayıfı ezdiği, adaletin yalnızca güçlülerin menfaatine göre işlediği, kabilecilik ateşinin kardeşliği yok ettiği, kız çocuklarının toprağa gömüldüğü bir dönemdi. Böyle bir toplumun dirileceğini kim hayal edebilirdi? Ama Kur’an indi. Yağmur gibi indi, çölün ortasına indi. Ve o çöl, bir cennete dönüştü.

Kur’an’ın ilk muhatapları olan sahabeler, yalnızca bireysel dönüşüm yaşamadılar; onlar üzerinden bütün bir toplum yeniden kuruldu. Bir zamanlar kan davalarıyla birbirini öldüren kabileler, kardeş oldular. Malı için yolda insan soyan bedevîler, infak eden cömert kullara dönüştüler. Kadını aşağılayan anlayış, “Kadınlar sizin için bir elbise, siz de onlar için bir elbisesiniz” (Bakara/187) ayetiyle yerle bir edildi. Kölelik zincirleri “Onları hürriyetine kavuşturun” mesajıyla kırıldı.

Birkaç on yıl içinde, Kur’an’ın rehberliğindeki bu toplum, sadece kendi yaralarını sarmadı; insanlığa ışık saçan bir medeniyetin temellerini attı. Bilimde, sanatta, hukukta, mimaride, insani ilişkilerde Kur’an’ın rahmeti yeryüzüne yayıldı. Endülüs’te yükselen medeniyet, Bağdat’ta kurulan Beytülhikme, İstanbul’da göğe yükselen minareler… Bunların hepsi Kur’an’ın gökten indirdiği yağmurun meyveleriydi.

Ve dikkat edin: Kur’an, sadece Arap toplumunu değil, dokunduğu her toplumu diriltmiştir. Orta Asya bozkırlarında, Anadolu yaylalarında, Afrika’nın sıcak topraklarında… Nereye uğradıysa, orada vicdanı diriltti, adaleti yeşertti, gönülleri aydınlattı. Bu yüzden Kur’an, evrensel bir rahmettir.

Toplumlar, Kur’an’ı terk ettiğinde ise tekrar kuraklığa mahkûm olmuştur. Bir bahçeyi düşünün: Bahar geldiğinde yemyeşil olur, ama yağmursuz kalınca tekrar sararır. İnsanlık tarihi de böyledir. Kur’an’a sarıldığında yeşerir, terk ettiğinde kurur.

Bugün modern dünyanın içinde yaşadığımız bunalımlar da aslında bu hakikati hatırlatır. Teknoloji ilerlemiş, şehirler büyümüş, fakat kalpler küçülmüş, ruhlar daralmıştır. İnsan, kendini özgür zannederken aslında nefsinin esiri olmuştur. Adalet yerine çıkar hâkim olmuş, merhamet yerine bencillik almıştır. İşte böyle zamanlarda Kur’an yine rahmet yağmuru olarak iner. İnsanlığa seslenir: “Ey insanlar, içinizdeki çölü yeşertmek için buradayım. Yeter ki bana yaklaşın.”

Kur’an’ın mucizesi şudur, O sadece geçmişte toplumu diriltmedi, bugün de diriltebilir, yarın da diriltecektir. Çünkü o, gökten inmiş ezelî bir rahmettir. Kur’an’ın indiği bir topluluk, asla aynı kalmaz. Tıpkı yağmurun indiği bir çölün asla aynı kalmaması gibi…

5. Bireysel Yolculuk – Kur’an’ın Kalbe İnişi

Toplumların dirilişini Kur’an ile gördük; ama en büyük mucize, bireysel kalplerde gerçekleşir. Çünkü bir toplumun dirilmesi, tek tek fertlerin dirilmesiyle başlar. Bir kalp Kur’an ile tanıştığında, o kalbin atışları artık farklı bir ritimle çarpar.

Bir insan düşünün: Günlük telaş içinde kaybolmuş, işinin, borcunun, çıkarının peşinde koşuyor. Sabah kalkıyor, akşam yatıyor ama ruhunda bir boşluk var. Kalbinde açıklayamadığı bir ağırlık, gözlerinde bir yorgunluk… Ne eğlenceyle ne parayla tatmin oluyor. İşte tam bu noktada Kur’an’ın sesi kalbine dokunuyor:

“Kalpler, ancak Allah’ın zikriyle huzur bulur.” (Ra’d/28)

O an bir şey değişir. Kalp, uzun zamandır beklediği ana kavuşur. Sanki yıllardır susuz kalmış, çölün ortasında tek başına kalmış bir yolcuya bir damla su sunulmuştur. O su, bütün bedeni canlandırır.

Kur’an’ın kalbe inişi, bazen bir ayetle olur. Mesela “Allah size şah damarınızdan daha yakındır” (Kaf/ 16) ayeti… Bu ayeti duyan bir kalp, artık yalnız olmadığını hisseder. İnsan, en karanlık gecelerde bile yanında bir dost olduğunu anlar. Bazen bir ayetle umut alevlenir: “Şüphesiz zorlukla beraber kolaylık vardır.” (İnşirah/6) Karanlık bir tünelin sonunda ışığı görür. Bazen de bir ayetle gözyaşı sel olur: “Rabbinin nimetine gelince anlat.” (Duha/11) O an, insan bütün nimetlerini hatırlayıp şükre yönelir.

Kur’an’ın bireysel yolculuktaki en büyük mucizesi, insanın içindeki dağınıklığı toparlamasıdır. İnsan, hayatı boyunca birçok soru sorar: “Ben kimim? Nereden geldim? Nereye gidiyorum?” Felsefenin binlerce yıldır aradığı cevap, Kur’an’ın sayfalarında berrak bir şekilde durmaktadır. O, insana kim olduğunu hatırlatır: “Ben seni boşuna yaratmadım.” (Mü’minun/115) der. İnsana yönünü gösterir: “Dönüş yalnız banadır.” (Ankebut/57)

Ve en önemlisi, Kur’an kalbe indiğinde, o kalbin karanlık köşelerini aydınlatır. İnsan kendi hatalarıyla yüzleşir, nefsini tanır, zaaflarını fark eder. Ama aynı zamanda Rabbinden gelen sevgiyi, affı, rahmeti hisseder. Kur’an, insana yalnızca “yanlışsın” demez; aynı zamanda “gel, affedil” der. İşte bu yüzden Kur’an, kalbe indiğinde bir “yol haritası” olur.

Bireysel yolculukta Kur’an, insana hem kanat hem de pusuladır. Kanattır; çünkü insanı göklere taşır. Pusuladır; çünkü kaybolduğu zaman yolunu buldurur. Kur’an’ın olmadığı bir kalp, pusulasız bir gemi gibidir; dalgalarda savrulur. Ama Kur’an’ın ayetleriyle tanışan kalp, en fırtınalı denizlerde bile yönünü bulur.

Ve şunu unutmayalım, Kur’an kalbe indiğinde, sadece o kalp değil, çevresi de aydınlanır. Çünkü ışık karanlıkta gizlenmez. Kur’an’ın nuru bir insana girdi mi, ailesine, komşusuna, dostlarına da ulaşır. O insanın gözünden yayılan huzur, sözünden akan hikmet, hâlinden dökülen merhamet çevresine sirayet eder.

Bireysel yolculuk, aslında en büyük devrimdir. Çünkü Kur’an önce kalpleri değiştirir, sonra dünyayı. Bu yüzden her ayetin inişi, bir kalbin baharını müjdeler.

 6. Secdeye Davet ve Rahmetin Zirvesi

Kur’an’ın gökten yağmur gibi inişini, kalpleri yeşertişini, toplumları diriltip kâinatı secdeye çağırışını gördük. Şimdi bütün bu hakikatlerin bizi ulaştırdığı son noktaya bakalım: Secde.

Secde, insanın Rabbine en yakın olduğu andır. Alnın toprağa değdiği, gururun eridiği, benliğin silindiği, bütün varlığın teslim olduğu an… Kur’an’ın bütün çağrıları, eninde sonunda secdeye çıkar. Çünkü secde, hayatın anlamıdır.

Kur’an’ı dinleyen dağlar secdeye kapanıyorsa, yıldızlar ışıklarıyla tesbih ediyorsa, denizler dalgalarıyla Rabbini zikrediyorsa, insana düşen görev bellidir: “Ey insan, sen de secde et.” Çünkü kâinatın ahengini bozan tek varlık, gafletine kapılan insandır.

Bir an hayal edin: Bir gece gökyüzüne bakıyorsunuz. Sonsuz yıldızların parıltısı, sessizliğin içinde bir ilahi gibi… O yıldızların her biri aslında birer secde hâlindedir. Onları seyrederken kalbinizde bir fısıltı duyarsınız: “Sen de secdeye katıl.” Gözlerinizden yaşlar süzülür, alnınız yere kapanır. İşte o an, siz sadece kendi secdenizle değil, bütün kâinatın secdesiyle birleşirsiniz.

Kur’an, insana işte bu zirveyi yaşatır. Çünkü o sadece bir kitap değildir; gökten inen bir rahmettir. Onu okuyan gözler ağlar, dinleyen kulaklar ürperir, düşünen kalpler secdeye kapanır. Hatta Kur’an bunu kendisi haber verir:

“Onlar, Rahmân’ın ayetleri kendilerine okunduğunda secdeye kapanırlar, ağlayarak yüzüstü yere kapanırlar.” (Meryem/58)

İşte bu yüzden Kur’an’ın muhteşemliği karşısında sadece insan değil, yerler ve gökler de secdeye kapanır. Çünkü o, varlık âleminin yaratıcı sesidir. Onu duyan hiçbir varlık kayıtsız kalamaz.

Secdenin zirvesinde insan, aslında kendi hakikatini bulur. Çünkü secde eden bir kul, “ben”liğini bırakır, “O”nun önünde eğilir. O an, özgürlüğün en yüce hâlidir. Çünkü secde, kula değil, yalnız Allah’a yapılır. Ve yalnız Allah’a secde eden, aslında bütün zincirlerinden kurtulur.

Kur’an’ın rahmetiyle secdeye kapanan bir kalp, artık huzuru bulmuştur. O kalp ne parayla ne makamla ne de dünya nimetleriyle tatmin aramaz. Çünkü hakiki tatmin secdede bulunur. Kur’an’ın öğrettiği budur:

“Secde et ve yaklaş.” (Alak/19)

Evet, insanın yaratılış gayesi, kâinatın ahengi, hayatın özü budur: Secde. Kur’an’ın gökten yağmur gibi inişi, kalplerde açtığı bahar, toplumları diriltmesi, kâinatı zikre daveti, hepsi bu noktada birleşir.

O hâlde ey insan!

Kur’an’ın çağrısına kulak ver.

Sen de kalbini aç, yağmuru içine al.

Sen de yıldızların secdesine katıl.

Sen de göklerin zikrine eşlik et.

Ve sen de Rabbine yönel…

Çünkü Kur’an’ın huzurunda, gökler ve yer secdedeyken, senin ayakta durmaya hakkın yoktur.

Erol Kekeç/12.06.2025/Sanccaktepe/İST

Sararmış Yaprakların İhaneti ve Gazze’nin Hakikat Çığlığı

Tarih, bir ayna gibidir; önünde eğilenin yüzünü de, arkasına saklanan hainin niyetini de gösterir. Kimi zaman bu aynada direnişin ışığını görürüz; kimi zaman ihanetin karanlığını. İslam coğrafyası dediğimiz geniş topraklarda ise, bu ayna ne yazık ki çoğu kez satılmış yöneticilerin suretini yansıtır. Onlar, halklarını kandırarak, makamlarını garanti altına alarak, Siyonizm’in değirmenine su taşıyarak tarihe geçtiler. Ve her biri bilsin ki, tarihin terazisi ağır işler ama mutlaka işler; hakikatin rüzgârı en güçlü saray duvarlarını dahi savurur.

Bir yaprağın dalında duruşu vardır; köküyle bağlıdır, özüyle diridir. Ama ihanet eden yöneticiler, özünü inkâr etmiş sararmış yapraklara benzer. Güneşi görse de içi çürümüştür, rüzgârı duysa da köksüzdür. Günü geldiğinde, en küçük esintiyle savrulur ve toprakta çürüyüp yok olur. İşte bugünün ihanet kalemleri, bugün Siyonizm’in kapısında nöbet tutan yöneticiler, yarının çöplüğünde unutulmuş yapraklar olacaklar.

Gazze, onların ihanetiyle yanarken, çocuklar bombaların altında can verirken, sözde İslam dünyası yöneticileri sadece seyretmektedir. Kimisi kınama mesajı yayınlamakla yetiniyor; kimisi petrol gelirlerini Batı bankalarında saklarken Filistin için birkaç sembolik yardım paketi gösteriyor; kimisi de “normalleşme” adı altında işgali meşrulaştırıyor. Hepsi aynı suçun ortağıdır: Zulme seyirci kalmak, zalimle iş tutmaktır.

Ey halklar! Siz bu oyunun en ağır bedelini ödüyorsunuz. Her seçimde, her bayrak töreninde, her nutukta aldatıldınız. Size “Filistin davası bizim kırmızı çizgimizdir” dediler, ama aynı gece İsrail’le milyarlarca dolarlık ticaret anlaşmaları imzaladılar. Size “Ümmetin onuru biziz” dediler, ama kendi saraylarının onurunu korumaktan öteye gitmediler. Siz, sadece susturulmuş kalabalıklar değil, aynı zamanda ihanetin tanıklarısınız.

Ama bilin: Tanıklık etmek de bir sorumluluktur. Sessizlik, zalimin müttefikidir. Eğer zulme karşı ayağa kalkmazsanız, siz de tarih karşısında hesap vereceksiniz. Gazze’nin çocukları sizin çocuklarınızdır. Gazze’nin karanlığı sizin şehirlerinizin karanlığıdır. Bugün orada kan akıyor, ama eğer susarsanız, yarın Mekke’de, Medine’de, İstanbul’da, Şam’da, Kahire’de aynı karanlığı göreceksiniz.

Hakikat, er ya da geç açığa çıkar. Camp David’de, Oslo’da, Abraham Anlaşmaları’nda yapılan bütün ihanetler birer birer açığa çıktı. Masalarda verilen sözler, kalemlerle çizilen sahte barış metinleri, bugün mazlumların kanıyla yıkanıyor. O anlaşmaların imzacıları tarihe şerefli liderler olarak değil, hainler olarak geçti. Bugünün yöneticileri de aynı sona yazılıyor.

Ve unutmayın: Allah’ın terazisi şaşmaz. Kur’an, “Zalimlere meyletmeyin, yoksa size ateş dokunur” (Hud/113) diye haber verir. Siz zulme ortak olanları gördünüz; siz onların saraylarını, uçaklarını, servetlerini gördünüz. Ama bütün bunların bir yaprak gibi savrulacağını da göreceksiniz. Çünkü hiçbir saray ebedî değildir; hiçbir taht mezara kadar uzanmaz; hiçbir saltanat, Allah’ın adaletinden büyük değildir.

Ey halklar! Bugün sizden istenen sadece seyretmemenizdir. Yöneticilerin ihanetine karşı gerçeği haykırın, sessizliğinizi bozun. Çünkü sessizlik, zulmün ekmeğine yağ sürmektir. Bir gün hesap sorulacak; ama o gün geldiğinde, siz hangi safta olacaksınız? Sararmış yaprakların yanında mı, köküyle direnen çınarların yanında mı?

Gazze bize sadece bir dramı değil, bir gerçeği hatırlatıyor: Direniş, onurun son sığınağıdır. Zulme karşı çıkmak, sadece Filistin’in değil, insanlığın şerefidir. Bu yüzden, Gazze’nin çocuklarının çığlığını duymazdan gelen yöneticilere karşı, hakikati haykırmak boynumuzun borcudur.

Ve haykırıyoruz:

Siyonizm’e uşaklık eden, halklarını kandırarak zulme ortak olan bütün yöneticiler, siz tarihin çöplüğünde sararmış yapraklar gibi savrulacaksınız. Allah’ın laneti sizin üzerinize olacak. Ama Allah’ın rahmeti, Gazze’nin yıkıntılarında bile imanla dimdik duran mazlumların üzerine yağacak.

Bahadır Hataylı/24.08.2025/Namazgah/İST