Zalimler Hep aynı kökten

 

Yıkılışın Aynasında Kibrin Sureti

"Görmedin mi, Rabbin ne yaptı Âd kavmine? Yüksek binalarla dolu İrem’e?" (Fecr Suresi/6-7)

Bu Kur’ânî sesleniş, sadece geçmişin kavimlerine yönelmiş bir kıssa değildir; her çağda kendine benzer kibir abideleri diken, yeryüzünü yurt değil ganimet gören, halkları kul değil köle sayan zalim düzenlere bir uyarıdır. Bugün yaşadığımız çağda da bu seslenişin gölgesi yakınımızdadır; sadece çölün İrem’inde değil, betonun İrem’inde, gökdelenlerin gölgesine sığınmış şehirlerde, sistematikleştirilmiş zulmün saray koridorlarında yankılanmaktadır.

Âd, Semûd ve Firavun'un İzinde Yürüyen Modern Zalimler

Kur’an, Âd kavminin kibirle yükselttiği binalardan bahsederken, Semûd’un taşlara işlediği sanatla övünmesinden söz ederken ve Firavun’un mutlak iktidar tutkusu ile her şeyi kendine kul etmek istemesinden bahsederken, aslında bize bir zihinsel arketip çizer: güç sarhoşu olanların ortak kaderi.

Bugün bu zihinsel arketipi aynen sürdürenler var. Betonlaştıkça çürüyen şehirler, akıl yerine sermayeyi merkeze koymuş mega projeler, halkı hiçe sayarak yapılan yerinden etmeler, yağmalanan tabiat, susturulan hakikat ve tek sesli medya imparatorlukları... Bunların her biri çağdaş bir Firavun’un, modern bir Âd kavminin ve yeni bir Semûd’un nişaneleri.

Özellikle Türkiye gibi coğrafyalarda, Fatih’in torunu olduğunu iddia eden yönetimlerin; hakkı, hukuku ve adaleti hiçe sayarak halkın olanı zümrelere aktardığı, doğayı talan ederek geleceği heba ettiği, inanç adına kurulan yapıları ranta çevirdiği her alan, Kur’an’da çizilen bu arketipin birebir yansımasıdır.

Yüksek Binalar, Yüksek Kibirlere Dönüştü

“İrem gibi şehirler inşa ettik.” deniyor günümüzde. Ancak bu yeni “İrem”ler neye hizmet ediyor? Toplumun huzuruna mı, yoksa bir avuç seçkinin şatafatına mı? İstanbul’un silueti gibi vicdanı da yavaş yavaş silinmiyor mu? Skolastik dogmalardan kaçıp İstanbul’a sığınan düşünürlerin, bu şehrin modern hâlinden tiksinip gidişini izliyoruz. Çünkü medeniyetin özgürlükle, bilgiyle, merhametle inşa edildiği yerler artık AVM’ler ve lüks rezidanslarla dolduruldu.

Zulmün Kamçısı-Allah’ın Gözünden Kaçmaz

Fecr suresinin bu ayetleri bir şeyi çok net ortaya koyar: Azgınlık ve taşkınlık arttığında, bunun karşılığı “azap kamçıları”dır. Yani ilahi düzen, ne kadar gecikmiş görünse de, mazlumun ahını asla karşılıksız bırakmaz. Bugün masumların üzerine yağan bombalar, rızkı elinden alınan yoksullar, doğası elinden alınan çocuklar, hepsi ilahi bir deftere kaydedilmiştir.

"Çünkü Rabbin, kullarını devamlı surette gözetlemektedir." (Fecr Suresi/14)

Bu ayet, zannetmeyin ki yaptıklarınızın hiçbir karşılığı olmayacak diyor. Kamera önünde yapılan göstermelik dualar, yardımlar ya da sosyal medyada linç edilen muhalif sesler Allah’ın gözetleyiciliği karşısında bir anlam taşımaz. O, içimizi bilir.

İlahi Adaletin Anlayışıyla Modern Toplumu Tartmak

Ayetlerin ortasında bir kırılma noktası gelir: “İnsan, Rabbi onu varlıkla sınayıp da…” diye başlayan kısımla birlikte, artık sadece yönetenler değil, yönetilenler de mercek altına alınır. İnsanlar, Allah’ın verdiği nimetleri bir şeref payesi sanarak kibirleniyor, darlık gelince isyan ediyor. Oysa her ikisi de birer imtihandır.

Yetimlere değer verilmez, açlar doyurulmaz, miras adaleti yoktur, mal sevgisi sınırsızdır. Bugünün toplumuna bir bakın. Yetim, medya gündemi bile olmadan yok sayılıyor. Muhtaçlar, “tembellikle yaftalanıyor. Miraslar hukuken bile korunmazken, ahlaki yıkım tavan yapıyor.

İlahi Sarsıntı- O Büyük Yıkılış Gününe Doğru

“Hayır! Böyle yapmayın! Yeryüzü birbiri ardınca şiddetle sarsılıp toz-toprak, dümdüz olduğu zaman…” (Fecr Suresi/21)

Bu, yalnızca kıyametin değil, aynı zamanda sistemlerin çöküşünün ayetidir. Her sistem ki adaleti unutur, her iktidar ki mazlumu ezer, her zenginlik ki helal ve meşru olandan koparsa; sarsılmaya mahkûmdur. Bu sarsıntı sadece deprem değil, toplumsal ve siyasi bir çöküştür.

“O Gün'e Hazır Olmak

Fecr Suresi'nin son ayetleri, aslında bütün bu düzenin nihai akıbetini verir: “İnsan o gün, tüm yaptıklarını birer birer hatırlar; ama bu hatırlamanın ona ne faydası olur ki?” (Fecr Suresi/23)

Bugün yapılan her zulüm, her inkâr, her kibirli susuş ve her sinsice plan; o gün açığa çıkacak. O gün, ekranlarda yüceltilen değil, ilahi terazide tartılan hayatlar önem kazanacak.

Çağrı-Dua, Tevbe ve İsyan Etmeden Direniş

Bu ayetlerin çağrısı, sadece öfke değil, aynı zamanda tevbe ve duadır. Dua, sadece gözyaşı dökmek değil, yüreğin sarsılmasıdır. Tevbe, sadece dilde değil, yaşamın her alanında yeni bir yöneliştir.

Ve en önemlisi: Zulme karşı isyan etmeden, direnmeden, hesap sormadan yapılan dualar eksiktir. Direniş, ibadetin bir şeklidir.

Unutmayın: Fecr Suresi’nin seslenişi bugün bizimle. Her zamanın Firavun’una karşı bir Musa, her çağın zalimine karşı bir Yusuf, her inkârın karşısına dikilen bir Muhammed gereklidir.

Ve bu mücadele, zulümle kirletilmiş her yapının yerine adaletin ihya edileceği güne dek sürecektir.

"Ey huzura ermiş nefis! Rabbin senden razı, sen de O'ndan razı olarak dön O'na!" (Fecr/27-28)

Erol Kekeç/13.04.2025/Sancaktepe/İST

Hakikatin Unutulan Adresi

 

Kaynağın Kirlenmesi-Toplumların Bilgi Zehirlenmesi ve Çöküşe Giden Yol

Bir toplumun kaderini belirleyen şey, yalnızca yöneticileri ya da kanunları değildir. O toplumun en derin damarlarında akan bilgi nehridir. Bilgi, insan aklının pusulasıdır. İnsan neye inanırsa ona göre yaşar, neyi doğru kabul ederse ona göre davranır. Ve eğer bilgi kaynağı kirli ise, o toplumun aklı bulanır, vicdanı çürür ve değerleri yerle bir olur.

Bugün yaşadığımız çağ, bilginin asıl anlamını kaybettiği, kitlelerin sistemli bir şekilde bilgi kirliliğiyle manipüle edildiği, bilgi kaynaklarının tek merkezli hale getirildiği bir çağdır. İşin en ürkütücü yanı ise, toplumun büyük kesiminin bunu fark etmemesi ve tam tersine, bu tek merkezli kaynaklardan gelen bilgiyi ilahi bir hakikatmiş gibi sahiplenip savunmasıdır. Burada sadece bir bilgi sorunu değil, akıl tutulması, sorgusuz itaat ve bilinç körelmesi vardır.

Tek Merkezden Bilgilendirme Felaketi

Toplumlar için en tehlikeli şey, bütün bilgilerin tek bir merkezden ve onun onayladığı çerçeveden akmasıdır. Bu merkez; bir medya grubu olabilir, bir siyasi iktidar, bir ideolojik yapı, hatta bazen toplumsal algıyı yöneten birkaç sermaye baronu bile olabilir. Önemli olan bu merkezin halk üzerindeki etkisi ve kitlelerin buna nasıl iman derecesinde bağlandığıdır.

Tarihte nice toplum, bu hatanın bedelini ödemiştir. Nemrutlar, Firavunlar, diktatörler hep aynı yöntemi kullanmıştır: Bilgi kaynaklarını ele geçirmek, sorgusuz itaat talep etmek ve farklı sesleri hain ilan etmek. Bugün yaşadığımız da farklı değildir. Modern teknolojiyle, algoritmalarla, ekranlar aracılığıyla, kitlelerin aklı esir alınmış, vicdanı susturulmuş ve ruhu edilgenleştirilmiştir.

Toplumun Bilgiyle Zehirlenmesi

Bilgi en kıymetli şeydir, ama kirlenirse en tehlikelisi olur. İnsan doğru bilgiyle yükselir, yanlış bilgiyle helak olur. Bugün ekranlardan, sosyal medyadan, haber kanallarından, gazete köşelerinden, resmi açıklamalardan akan bilgi; çoğunlukla manipüle edilmiş, doğruluğu denetlenmemiş, çıkar odaklı ve algı yönetimi için servis edilen içeriklerden ibaret. Halk ise bunu hakikatmiş gibi kabul ediyor.

Bir toplum neye inanırsa ona dönüşür. İşte korkunç olan da budur. Toplumu zehirleyen bu bilgi kanalları, insanların zihinlerini programlıyor. Kimin dost, kimin düşman olduğuna onlar karar veriyor. Gerçek ne, adalet kimde, zulüm nerede kimse araştırmıyor. Çünkü bilgi kaynağı tekleşmiş. İnsanlar kendi düşünen, araştıran, sorgulayan akıllarını rafa kaldırmış. Artık tek tip düşünen, aynı cümleleri tekrar eden, ezberle konuşan bir toplum tipi oluşmuş durumda.

Farklı Düşünenin Düşman İlan Edilmesi

Bir toplumda en korkulması gereken şey; herkesin aynı şeyi düşünmesi değil, farklı düşünenin düşman ilan edilmesidir. Çünkü bu, çürümenin açık işaretidir. Bugün farklı bakan, farklı yorum yapan, sistemin hatalarını gösteren, zulme ses çıkaran, iktidarın ve otoritenin yanlışlarını dile getiren herkes “hain”, “bölücü”, “fitneci” ilan ediliyor.

Oysa gerçek hakikat arayıcıları, her dönemde azınlık olmuştur. Ve hakikati söyleyenler, çoğunluk tarafından taşlanmıştır. Zira hakikat, kalabalıkların değil, adaletin, vicdanın ve Allah’ın yanında olanların işidir.

Duayı Bile Gösteriye Dönüştüren Toplum

 Dua artık kameraların önünde, gözyaşı dümenciliğine, samimiyetsiz aminlere dönüşmüş durumda. Oysa dua, insanın yüreğinde bir depremdir. Kendi içini silkelemedikçe, zulme karşı çıkmadıkça, adaleti talep etmedikçe edilen dua göğe yükselmez. Duanın kabul olması için dua edenin de sorumluluğunu üstlenmesi gerekir.

Yüreklerde sarsıntı olmadan, hayatını değiştirmeden, zulme susarak, haksızlığa göz yumup sonra elleri açıp “Allah’ım yardım et” demek; vicdanı felç olmuş toplumun ibretlik hâlidir. Ve bu, Allah katında değer taşımayan bir yüzeyselliğe dönüşür. Nitekim Kur’an şöyle der:

“De ki: Duanız olmasa, Rabbim size ne diye değer versin ki?” (Furkan/77)

Asıl Çözüm Nerede?

Çözüm; o tekelleşmiş bilgi kaynaklarının kırılmasında, her aklın kendi araştırmasını yapmasında, toplumun yeniden hakikati arama gayretinde yatıyor. Bunun yolu:

• Tevbe ve Dua: Samimi, içten, gösterişten uzak, gerçek bir dönüş duası. Önce kendimize sonra topluma.

• Fikri Direniş: Zulmü alkışlamamak, yanlış bilgileri reddetmek, sorgulamak, okumak, öğrenmek.

• Bağımsız Bilgi Ağları: Halkın, bağımsız, tarafsız bilgi kaynaklarını çoğaltması, yerel inisiyatiflerin kurulması.

• Düşünce Çeşitliliği: Farklı görüşlere tahammül etmeyi, onları hain gibi görmemeyi öğrenmek.

• Adalet Talebi: Herkes için adalet isteyen, güce değil hakka dayalı bir toplumsal sistem.

Doğru ile Yanlışın Ayrışması

Bugün yaşananlar bir ayrışmadır. Doğru ile yanlış, samimi ile sahte, mazlum ile zalim arasındaki çizgi belirginleşiyor. Ve bu ayrışma Rabbani bir takdirdir. Kim gerçekten neye inanıyor, kim kimin yanında duruyor belli olacak.

O yüzden kurtuluşun tek yolu, Allah’a yönelmek, tevbe etmek, samimiyetle dua etmek, zulmü teşhir etmek ve hakikati savunmaktır. Kameralar önünde değil, gece kimse görmezken secdede, kalpten kalbe, samimi dualarla…

Yaratan Katında Yazılan Defter

Bir toplum kendi içini değiştirmedikçe, Yaratan yazgıyı değiştirmez. Zira Kur’an’da şöyle buyrulur:

“Bir kavim kendinde olanı değiştirmedikçe, Allah onlarda olanı değiştirmez.” (Ra’d /11)

Öyleyse gerçek kurtuluş; önce kendi nefsini temizleyerek, sonra zulme, haksızlığa, bilgi kirliliğine karşı fikri ve fiili mücadeleyle mümkündür.

Bekleyip Göreceğiz

Evet… Alemlerin Rabbi en güzelini yapar. Biz adaleti talep edenlerin safında durup, zulme karşı susmayanlardan olalım yeter. Sonuç O’nun işidir. Ve bekleyip göreceğiz. Ama bekleyiş; susarak değil, dua ederek, çalışarak, hakikati savunarak, zulme karşı durarak olacak.

Çünkü karanlık ne kadar yayılırsa yayılsın, bir mum bile aydınlatır. Ve hakikat, hiçbir zaman karanlıkta kalmaz.

Erol Kekeç/22.04.2025/Sancaktepe/İST