Ciddiyeti Çürümüş Çağ-Aptallığın Taç Giydiği Zamanlar

 

Bizler sadece aptalların ciddiye alındığı bir dönemde doğduk.

Ve işte bu yüzden, akıllar suskun; kalpler yorgun, diller zincirli…

Bir çocuğun sessizce duvara çizdiği umutlar kadar masumduk belki başta. Hayata inanmış, insanlara güvenmiş, sistemin içinde doğruyu aramıştık. Ama sonra fark ettik: Ne kadar çok düşünürsek, o kadar dışlanıyorduk. Ne kadar çok soru sorarsak, o kadar garipseniyorduk. Ne kadar dürüst olursak, o kadar yalnız kalıyorduk.

Çünkü bu çağ, susanları ödüllendiriyor; haykıranları değil.
Bu çağ, görüneni kutsuyor; göreni değil.

Herkesin Bildiği Ama Kimsenin Söylemediği Bir Gerçek

Her şey o kadar tersine döndü ki artık zekâ bir tehdit, duyarlılık bir kusur, vicdan bir zayıflık sayılıyor. Bilgisiz bir özgüvenin, cehaletle makyajlanmış gürültülü fikirlerin dört nala koşturduğu bir zamanın ortasındayız.

Şimdi öyle bir çağdayız ki, aklıyla düşünen değil, ekranlarda bağıran kazanıyor. Bilgi yerine ün, liyakat yerine bağlantı, nezaket yerine şov...

Ve böyle bir çağda biz, düşünen insanlar olarak “fazla” kalıyoruz. Fazla sorgulayan, fazla duygulanan, fazla derin...

Sessizlik-Akıllıların Laneti

Aklı olan, bu çağda iki kere düşünür. Biri kendisi için, biri insanlık için. Ama akıllı insanın laneti, bazen konuşmaktan çok susmaktır. Çünkü biliyor ki: Ne derse desin, duyan az olacak. Anlayan daha da az.

Ve bu suskunluk büyüdükçe, sahte gürültüler daha da çok yer kaplıyor dünyada. Yalanlar koca dev aynalar gibi önümüze dikiliyor, “gerçek bu” diye bağırıyorlar. İnsanlar ise görmek yerine inanmayı, anlamak yerine alkışlamayı seçiyorlar.

Ciddiye Alınmak- Değerli Olanın Değil, Gürültülü Olanın Hakkı

Ciddiyet artık bilgiyle değil, pervasızlıkla kazanılıyor. Kimin sesi çok çıkarsa, o haklı sayılıyor. Kimin yüzü daha çok tanınıyorsa, o daha değerli sanılıyor. İçerik değil, etiket konuşuyor. Derinlik değil, gösteriş alkışlanıyor.

Ve bizler, düşünerek, sorgulayarak, sabrederek büyüyenler…
Bizler, "Acaba bu doğru mu?" demekten kendini alamayanlar…
Bizler artık bir kenara itiliyoruz.
Çünkü “sade olmak”, bu devirde “silik olmak” sayılıyor.

Gülmeyen Palyaçolar Gibi

Bir gün bir dostum dedi ki: “Biz artık gülmeyen palyaçolar gibiyiz.”
Ne demek istiyorsun diye sordum.
“İnsanlar bizden hep neşeli görünmemizi istiyor, ama içimizde ağlayan bir uygarlık var,” dedi.

Haklıydı. Çünkü düşünen her insan, bir şeylerin ters gittiğini görüyordu. Ama kimse duymak istemiyordu. Aptalların özgüveni, bilge kişilerin sessizliğini bastırıyordu.

O yüzden bu devirde konuşmaktan çok, sustuğumuz için yorulduk.

Ne Zamandır Bilgelik Hafife Alınıyor?

Tarih boyunca, bilgeler bazen taşlandı, bazen sürgün edildi. Ama hiçbir çağda bu kadar görmezden gelinmediler. Şimdi artık bir filozof değil, bir fenomen daha fazla dinleniyor. Bir bilim insanı değil, bir influencer gündem yaratıyor. Derinliği olanlar değil, ilgi çekici olanlar dikkat topluyor.

Ve belki de bu yüzden, “ne kadar az bilirsen, o kadar çok ciddiye alınırsın” dönemindeyiz.

Bu Çürümüşlüğün İçinde Umudu Tutmak

Tüm bunlara rağmen, hâlâ umutluyum. Çünkü bilirim ki, tarih geçicidir ama hakikat daima geri döner. Bugün hakir görülen, yarın alkışlanabilir. Bugün susturulan, yarın dirilir. Yeter ki içimizdeki ışığı koruyalım.

Düşünen insan, zamana yenilmez. Belki yavaş yürür, belki alkışlanmaz, belki yalnızdır…
Ama o, kendi ruhuna ihanet etmeden yürür.
İşte bu yüzden değerlidir.

Biz Kimin Çağında Doğduk?

Bizler; boşlukların parlatıldığı, içeriklerin boğulduğu bir çağın çocuklarıyız.
Bizler; ekranlarda fikir değil, figür izleyen bir toplumun ortasındayız.
Ve bizler; sadece aptalların ciddiye alındığı bu devrin yanlış çocuklarıyız.

Ama aynı zamanda belki de doğru geleceğin tohumlarıyız.

Bir Gün Gerçekler Konuşacak

Bugün alay edilenler, yarın örnek gösterilecek.
Bugün hor görülenler, yarın aranacak.
Çünkü hakikat, geç gelir ama geldiğinde yalanı siler süpürür.

Biz yine düşüneceğiz.
Yine sorgulayacağız.
Yine konuşacağız, gerektiğinde susarak bile haykıracağız.

Çünkü biz bu çağın gürültüsünde değil, suskunluğunda yaşayan insanlarız.
Ve aptallığın ciddiye alındığı bu dünyada, aklın uykusu en büyük isyandır.

Erol Kekeç/10.05.2025/Namazgah/İST

Sesi Kısılmış Hakikat Gürleyen Yalanlar

I. Duyarsız Dünyada Duyulmayan Uyarılar

Dünya bir pazar yerine döndü. Alıcılar, satıcılar, değerler ve ilkeler yerini arzulara ve sahte vaatlere bıraktı. Bir düdük çalınıyor ama duyan yok. Aynalar uzatılıyor ama bakanlar kör. İşte böyle bir çağda, Kur’an’ın uyarıları adeta geçmişten bugüne yankılanan bir feryat gibi. Zuhruf Suresi’nin 40. ayeti bu sessizlik çağında haykırıyor:

"Yoksa sen mi sağıra duyuracak, köre ve apaçık sapıklıkta olana yol göstereceksin?" (Zuhruf/40)

Bu yazıda hem bu ayetin ruhuna hem de onunla birlikte ele alınması gereken diğer hakikat dolu ayetlere odaklanarak, çağdaş dünyanın körlüğünü, sağırlığını, duyarsızlığını ve bu ortamda hakikatle mücadele edenlerin sorumluluğunu ortaya koyacağız.

II. Hakikatin Yankılanmadığı Kulaklar

Modern dünya, bilgi patlaması çağını yaşarken, hakikat en çok bastırılan ve en az duyulan gerçeklik haline geldi. Bu çağda insanlar çok şey duyar gibi görünür ama aslında en kıymetli olanı ıskalarlar: Allah’ın mesajı.

Televizyonlarda, sosyal medyada, sokaklarda, okullarda, ailelerde her şey konuşuluyor ama Kur’an konuşulmuyor. Bu çağın sağırlığı, duyusal değil; zihinsel ve ruhsal bir sağırlık. Kalpler mühürlenmiş, kulaklar tıkanmış, gözler ise hakikate kör edilmiş durumda.

III. “Vahye Sıkı Tutun” Emri ve Hakikat Yolunda Kararlılık

"Sana vahyedilene sıkı sıkıya tutun. Gerçekten sen, dosdoğru bir yol üzeresin." (Zuhruf /43)

Bu ayet, çağlar üstü bir hakikati ilan ediyor: Vahiy, sapmanın tek panzehiridir. Karanlığın içinde bir nur, gürültünün ortasında berrak bir sestir. İnsanlar gözlerini vahiyden başka yollara çevirdiği zaman, kaçınılmaz olarak karanlığa gömülürler.

Peki hakikatin sesi nasıl duyulur? Dilsiz gibi görünen ama davetini yılmadan sürdüren Musa’nın sesiyle.

IV. Çağdaş Firavunlar ve Medya Nehirleri

"Firavun, kavmi içinde seslendi ve dedi ki: Ey kavmim! Mısır’ın mülkü/egemenliği ve şu altımdan akan nehirler bana ait değil mi? Görmüyor musunuz?" (Zuhruf/51)

Bu ayette Firavun’un kibri, güce ve gösterişli yaşam alanlarına yaslanarak halkını kandırması anlatılır. Bugün de benzer sahneleri televizyon ekranlarında, sosyal medyada, görkemli binalarda, reklamlarda, siyasi propaganda meydanlarında görmekteyiz. “Bu ülke benim”, “Bu servet benim eserim”, “Bu imkanları ben sunuyorum” diyerek kitleleri büyüleyen çağdaş firavunlar, insanları sahte bir mutluluğun esiri yapıyorlar.

"Yoksa ben, şu basit insandan ve neredeyse kendini ifade edemeyenden daha hayırlı değil miyim?" (Zuhruf/52)

Firavun’un Musa’ya hakaretini hatırlayalım. Bugün de hakikati dile getiren mütevazı insanlar, sırf konuşma biçimleri elit olmadıkları için, eğitimleri sistem dışı olduğu için veya güç merkezlerinden uzak oldukları için küçümseniyor. “Kim bu adam?”, “Bunun söylediklerinin ne önemi var?” deniyor.

V. Hakikati Temsil Etmenin Zorluğu

Gerçekleri savunmak tarih boyunca zor olmuştur. Çünkü bu gerçekler, insanlara sadece konforlarını değil, alışkanlıklarını, menfaatlerini ve kimliklerini sorgulatır. Hakikati savunanlar çoğu zaman yalnızdırlar, dışlanırlar, yoksullaştırılırlar. Fakat asla pes etmezler.

Hz. Nuh’un yüzlerce yıl boyunca inatla uyarıda bulunması… Hz. Musa’nın Firavun’un karşısına çıkması… Hz. İbrahim’in putları yıkması… Ve elbette ki Hz. Muhammed’in (sav) tüm Mekke’yi karşısına alarak “Lâ ilâhe illallah” demesi…

Bu örnekler, bugün bizler için birer yol haritası sunmaktadır.

VI. Günümüzün Mücadele Alanları

Bugün çağdaş firavunlara karşı mücadele edilen cepheler şunlardır:

• Medya ve manipülasyon: Gerçekleri çarpıtan, ahlaki yozlaşmayı normalleştiren yayınlar.

• Tüketim kültürü: İnsanları yalnızca bedenlerine, arzularına ve geçici hazlara indirgeyen sistem.

• Eğitim sistemi: Hakikati değil, itaati ve kalıpları öğreten kurumlar.

• Siyaset: İlkeyi değil, çıkarı önceleyen bir yönelim.

Bu alanlarda mücadele eden hakikat temsilcileri, aynı Musa gibi, önce kendi nefislerinde devrim yapmalı, ardından cesurca sözlerini duyurmalıdırlar.

VII. Hakikatin Yayılma Yolu- Basiret, Sabır ve Strateji

1. Basiret: Her Müslüman doğruyu batıldan ayırma yetisine sahip olmalıdır. Ayetleri sadece ezberlemek değil, yaşamak gerekir.

2. Sabır: Zorluklar karşısında yılmamak, tıpkı peygamberler gibi dirençli olmak gerekir.

3. Strateji: Hitabetin, sanatın, yazının, görsel medyanın gücünden faydalanarak kitlelere ulaşmak gerekir.

VIII. Hakikate Davet

Yukarıda ele aldığımız ayetler birer tarihi kesit değil, her çağın içinden konuşan canlı gerçeklerdir. Bugün, Firavun ’un sarayları gökdelenler, nehirleri medya kanalları, büyücüleri algı mühendisleri olmuştur. Musa ise hâlâ bir çobandır ama asası Allah’ın yardımıyla denizleri yarmaktadır.

"Onlar doğru yolda olduklarını sanırlar..." (Zuhruf/37)

İşte bu en büyük trajedidir. Kendi yıkımına giden yolları ‘ilerleme’, ‘özgürlük’, ‘çağdaşlık’ sanan bir toplumu uyandırmak, Musa gibi sabırla ve kararlılıkla mümkündür.

"Sana vahyedilene sıkı sıkıya tutun. Gerçekten sen, dosdoğru bir yol üzeresin." (Zuhruf/43)

O halde biz de bu dosdoğru yolda sebat edelim. Dilsiz sanılanın dili, kör sanılanın gözü, sağır sanılanın kulağı Allah’ın izniyle açılabilir. Yeter ki biz hakikatin davetçileri olmayı bırakmayalım.

Hakikat yolcularına selam olsun.

Erol Kekeç/07.05.2025/Sancaktepe/İST