Kim bu dünyayı isterse... Geçici, sınırlı, aldatıcı ve parlak görününce kandıran dünya. İnsanın ihtiraslarına, heveslerine ve sahte mutluluk hayallerine cevap veren bir tuzak olur. İsra Suresi’nin 18. ayeti, ışıltılı dünya hayalini kovalayanlara sert bir gerçeği haykırıyor: "Kim bu geçici dünyayı isterse, orada istediğimize dilediğimiz kadar veririz. Ancak daha sonra onu, kınanmış ve kovulmuş olarak cehenneme mahkum ederiz."
Bir düşünelim: Bu dünya nedir? Bir sahne mi, bir oyun alanı mı, yoksa bir imtihan mı? İnsan, günlük zevkler ve ihtiraslar peşinde koşarken neyin pahasına neler kaybediyor? Şöyle bir etrafımıza bakalım: İşleri tıkırında olanlar, lükse boğulanlar, çok çalışmadan elâleme hava atanlar... Hepsi bu dünya nimetlerini elde etmek için birbirlerini ezmeye, çalışana hakkını vermemeye, kör bir ihtirasla daha fazlasını istemeye devam ediyor. Gözünün doymadığı, kalbinin tatmin olmadığı bir dünya koşturması... Çünkü çıkarlar, insanın gözünü boyar, gerçekleri gölgeleyerek hakikati görmesini engeller.
Ancak bu ayet, dünyanın görünenden çok daha fazlası olduğunu işaret ediyor. Geçici bir hayata odaklanan kişiyi bekleyen son: Cehennem. Ama burada "cehennem" sadece ahiret ötesi bir azap mı? Yoksa bu ihtiraslara kapılmış birinin zaten şu anda yaşadığı bir iç cehennem de mi? Doyumsuzluk, şükürsüzlük, her zaman daha fazlasını istemek, uykuları kaçıran hırslar… Bunlar çoktan birer ceza değil mi?
Peki ya dünya hayatından razı olmayıp her şeyi kırıp dökenler? Elindekine şükretmeden, başkalarının haklarına tecavüz ederek kazanılan şan, şöhret, mal ve mülk… Bir düşünün: Büyük bir servet ya da güç sahibi olmak gerçekten daha mutlu bir hayat mı getiriyor? Örneğin, toplumun en zenginlerinden biri olan birinin, servetini koruma ve büyütme uğruna uykusuz geceler geçirdiğini düşünelim. İç huzur ve mutluluk, bu ihtiraslı hırsların karşısında ne kadar değerli hâle geliyor? İşte bu, yaşamın gerçek bedelini bizlere sorgulatıyor. Yaşamdaki hakikati görmek, dünya tuzağına karşı uyanık olmak demektir. Bu, sadece gözle değil kalple de görmeyi, sahte parıltıların arkasındaki hakikati fark edebilmeyi gerektirir. Uyanık olmak; şükretmeyi bilmek, kanaat etmek, hak ve adalet için çaba göstermek, yanılsamalara aldanmamaktır. Gerçek bir uyanıklık, insanı kendi hırslarının esiri olmaktan kurtarır ve daha derin bir huzura ulaştırır.
Bu ayetin işaret ettiği hakikat, yalın ve keskin: İnsan, dünyaya odaklandığında sadece sahte bir mutluluğun peşinden koşar. Dünyayı isteyenler, bu tuzağa düşer. Ama şöyle bir fark var: Allah, bu dünyayı da verir. Evet, nimetler yağmur gibi yağar, başka bir tabirle, Allah kimseye dünya zevkini esirgemez. Ama sonunda o kişi "kınanmış ve kovulmuş" olur.
Gözümüzün önünde yaşanıyor bunlar: Mal varlığıyla övünenler, tatmin olmadıkça daha fazlasını isteyenler. Ama gelin çok yüksek bir yerden bakalım: Onlar aslında hayatta en kötü duruma düşmüş kimseler. İçlerinde sönmeyen bir ateş, hep daha fazlasını isteme hırsıyla yanıyorlar.
Diğer yandan, imtihanı geçen kimseler var. Onlar bu ayetin uyarısını ciddiye alanlar; ihtiraslarına dur demeyi başaranlar. Şükretmesini bilen, gözünü hakka döndüren kimseler. İşte onlar kurtuluşa erer. İşte onlar, dünya nimetlerinin bir imtihan olduğunu anlayan ve şükürle bu imtihanı geçenlerdir.
Bu Ayet, bize bu dünyayı kimin istediğini sorgulamamızı söylüyor. Dünya, aldatıcı bir hediye paketi gibi. Paketi çözmek, hakikati görmekle mümkün. Ancak bu, gözle görülenin ötesine geçerek kalbi hakikate açmayı gerektirir. 'Uyanık olmak,' şükürle yaşamak, kanaatkârlığı hayat prensibi haline getirmek, hak ve adaletin savunucusu olmak demektir. Aynı zamanda, sahte parıltıların ardındaki gerçeği fark edebilme cesaretini göstermeyi içerir. Siz hangi taraftasınız? Geçici zevklerin peşinden koşanlar mı, yoksa hakikati seçenler mi? Unutmayalım ki bu sorunun cevabı, ahiret yurdunun kapısında bizi bekliyor. Uyanık olanlar, bu cevabı kendi lehine çevirecek olanlardır.
Bahadır Hataylı/13.01.2025/Sancaktepe/İST
.jpg)
